گفت من مسافری هستم که راهم رو اشتباه اومدم

ولی دیگه نمیتونم برگردم

چون وجودمو توی این آسمون خرج کردم

با هم حرف میزدیم و من به آسمون نگاه میکردم

و به دنبال ستاره ای بودم که نمی یافتم

بازم به چهره اش نگاه کردم

آشنا به نظر میرسید

حس عجیبی داشت انگار اون منو به اونجا کشیده بود

باز نگاش کردم

داشتم میشناختمش

گفتم تو اینجا چه میکنی ؟چرا اینقدر حالت بده؟چرا...؟چرا...؟

آره اونم کم کم فهمید که دل منه و جزیی از وجود من

پس چرا اینجا؟

چرا اینجوری؟

گفت داستانش طولانیه

گفت تا حالا اینجا جاه و جلالی داشتم

ولی صاحب این آسمون تاریک منو از قلمروش بیرون انداخته

نمیدونم چی بگم

بلند شو از اینجا بریم دیگه اینجا جای تو نیست

از همون اول هم نبود

ولی الان یه چیزی رو میدونی

که اینجا جای ستاره های رنگارنگ و بی رحمیه که ذره ای از نورشون

به دلهای زخمی نمی رسه

و این خاصیت دل آسمون تاریکیه که تو هم گولش رو خوردی

و ظلمت مثل یک دژ، محکم ایستاده و از او حمایت می کنه

                                                                           مریم پاییز ۸۵