باز دلم طلب یک بیابان سوت و کور میکند با ماهی در میان مخمل مشکی شبش

       تا فریاد محکم و رسایش را در گوش او بخواباند

       تا ماه هم لحظه ای دردی که او میکشد را تحمل کند و بفهمد،

       که بار غم خانه به دوش و طفیلی خورشید بودن دردی نیست در برابر غم سوختن دلی.

      ...

      دلم دیگر هر چه کف های زائد صبرش را از بادیه ی پر جوشش میزداید آرام نمیگیرد

      بادیه را باید خالی کرد

      اما چگونه و به چه قیمتی؟

     ...

      ...                                                                 

     ماه به تماشای صبر دلم مینشیند

     و صحرا را یکپارچه هیزم میبیند و آتش بیارهای معرکه

     سکوت دلم دوباره جان میگیرد و ناجی گونه ی ماه میشود

     و فریاد را به کف های بادیه ی صبرم می افزاید

     ...                                                       

     لحظه ای میگذرد

     آسمان شب خاموش میشود

     کاش فریادت را بر صورتش کوبانده بودی

     دردش کمتر از درد جاودانه ی خاموشی بود

     باز هم با سوختنت دلی را سوزاندی

     تا کی؟

     ماه نیز قربانی سوزش تو شد                     

     پس کجا بروم و فریاد بزنم؟

     مظلوم تر از بیابان نمیبینم که تحملم کند

             مریم نیمه شب ۵/۴/۸۵