باز دلم طلب یک بیابان سوت و کور میکند با ماهی در میان مخمل مشکی شبش

       تا فریاد محکم و رسایش را در گوش او بخواباند

       تا ماه هم لحظه ای دردی که او میکشد را تحمل کند و بفهمد،

       که بار غم خانه به دوش و طفیلی خورشید بودن دردی نیست در برابر غم سوختن دلی.

      ...

      دلم دیگر هر چه کف های زائد صبرش را از بادیه ی پر جوشش میزداید آرام نمیگیرد

      بادیه را باید خالی کرد

      اما چگونه و به چه قیمتی؟

     ...

      ...                                                                 

     ماه به تماشای صبر دلم مینشیند

     و صحرا را یکپارچه هیزم میبیند و آتش بیارهای معرکه

     سکوت دلم دوباره جان میگیرد و ناجی گونه ی ماه میشود

     و فریاد را به کف های بادیه ی صبرم می افزاید

     ...                                                       

     لحظه ای میگذرد

     آسمان شب خاموش میشود

     کاش فریادت را بر صورتش کوبانده بودی

     دردش کمتر از درد جاودانه ی خاموشی بود

     باز هم با سوختنت دلی را سوزاندی

     تا کی؟

     ماه نیز قربانی سوزش تو شد                     

     پس کجا بروم و فریاد بزنم؟

     مظلوم تر از بیابان نمیبینم که تحملم کند

             مریم نیمه شب ۵/۴/۸۵

  دلم بیتاب یک بیرون ریختگی است

  او را خیلی آزرده اند و خیلی ها

  زمانی که برای همه میتپد کسی برایش نمیتپد

  دلها به او پشت کرده اند

  حال نمیدانم لیاقت ندارد یا لیاقتش را ندارند

  دلم گمان میکند در انتهای جاده ی ایثار خودش را پرپر میکند

  آیا او درست فکر میکند؟

  پس تکلیف ذهنم چیست؟او فدای چه میشود

  دلم آیا می فهمد که ذهنم را اسیر کرده است و او را له می کند؟

  و بقدری او را پراکنده کرده که یارای جمع و جور شدن را ندارد

  آیا می شود کاری کرد و کسی را نرنجاند؟ 

  فکر نمی کنم از جان گذشته تر از دلم کسی باشد

   اما نمی داند با ایثارش وجودی را به عدم تبدیل می کند

  ...

  حتی با سوختنت هوای سرد را می آزاری 

  اما عدم شو! این مرگ زیبا و ستودنی است .

  شاید لحظاتی کوتاه خاطرها را پریشان کنی

  اما برای همیشه کسی از دستت نمی نالد. 

  نمی رنجد.    

  مریم  ۳/۴/۸۵